Lessen van Spot

In de vorige nieuwsbrief had ik verteld dat Duke last had van zijn gebit en dat hij hiervoor onder het mes moest voor een grondige gebitsreiniging. Geluk bij een ongeluk: hij had geen gaatjes, er moesten geen tanden of kiezen verwijderd worden en er was geen abces aanwezig. Het gebit is vervolgens grondig schoongemaakt en al het tandplak is minutieus weggehaald. De ontsteking die er wel had gezeten, was verdwenen door de pijnstillers/ontstekingsremmer. Goed nieuws dus. Duke hebben we op dinsdag 24 december opgehaald, met de instructie dat hij alles mocht eten, maar dat zijn tandvlees wat gevoelig zou zijn. En laten we daar nu ervaring mee hebben! 

Om die ervaring toe te lichten, neem ik je mee naar de herfst van het jaar 2006, negentien jaar geleden. Het is het jaar dat Spot en haar zoon Beau bij ons in huis kwamen en ervoor zorgden dat we knal verliefd werden op katten in het algemeen en op Maine Coons in het bijzonder. Spot was zes jaar oud, haar zoon dertien weken toen ze in ons huis rondliepen en erg moesten wennen aan hun nieuwe verblijf. Hier in huis hadden ze veel ruimte, mochten overal lopen, hadden talloze kleedjes en mandjes en plekjes waar ze konden slapen. Al snel hadden ze hun draai gevonden en alles verliep goed: ze ontspanden zich, waren dol op spelen en op schoot zitten. Het werd tijd dat Spot gesteriliseerd zou worden. 

Een spannend moment, dat kan ik je wel zeggen. De dierenarts belde ons op, dat herinner ik me nog goed, en vertelde dat ze hadden gemerkt dat een aantal tanden al los zaten: ze bleek een gigantische ontsteking te hebben wat ervoor zorgde dat haar gebit gesaneerd moest worden. Deze operatie aan haar tanden moest op een ander moment worden uitgevoerd, maar dan waren we op de hoogte. 

Spot herstelde snel van haar sterilisatie en toen ze een paar weken later opnieuw onder het mes moest voor de sanering van haar kiezen en tanden, liet ze dit rustig toe. De dierenarts vertelde na afloop dat ze niet alle tanden en kiezen konden verwijderen in één operatie en dat er nog een tweede operatie moest volgen. Na deze operaties had ze nog een paar snijtanden over en de ontsteking was onder controle.

Spot was overigens niet onder de indruk van de vele ingrepen. Elke keer als ze thuis kwam van een operatie, en daar een bakje nat voer aantrof, at ze het netjes op, maar een dag later wilde ze gewone brokjes eten. Geen zachte rommel in haar bekje, maar stevige brokjes waar ze op kon kauwen met de resterende snijtanden die ze nog wel had.

In de eerste vier maanden tijd dat ze bij ons woonde, is ze drie keer geopereerd en ondanks de pittige tijd, stond dat niet tussen Spot en ons in. Ze merkte blijkbaar dat het haar goed had gedaan: ze had meer energie, ze kon beter eten en ze had bovenal geen pijn meer. Ze heeft de tijd die ze nog bij ons doorbracht alleen maar brokjes gegeten. Nat voer was voor andere katten, maar niet voor haar. De daarop volgende jaren heeft ze haar zoon Beau goed opgevoed. Joep beschouwde ze als haar stiefzoon: een keurige jongen, maar hij kon nog wel wat manieren leren. 

In die vier jaar heeft ze ook ons veel geleerd. Dat een kat een zeer hoge pijngrens heeft bijvoorbeeld en dat je pas wat merkt dat er echt iets aan de hand is, wanneer een kat heel ziek is. Ze leerde ons om haar en haar zoon rustig te benaderen, want katten zijn zeer gevoelig voor jouw energie. Ze liet zien dat katten het prachtig vonden om naar siervuurwerk te kijken, maar dat ze door al dat knalvuurwerk zichzelf niet meer konden horen. Dat een kat zeer kieskeurig kan zijn in het soort voedsel dat ze eten en dat variatie daarop niet altijd op prijs wordt gesteld. Als laatste: katten hebben vertrouwen in hun blikopeners en gaan er van uit dat jij wel uitvogelt wat er aan de hand is.

Nu weer terug naar Duke. Hij heeft de eerste dagen nat voer gegeten omdat zijn tandvlees erg gevoelig was. Brokjes eten deed hij wel, maar niet zo enthousiast als normaal. Als blikopeners hebben we de lessen van Spot nog eens doorgenomen en kwamen tot de conclusie dat Duke nogal onder de indruk was van alle ingrepen in de afgelopen weken, en dat hij in korte tijd wel veel te verduren heeft gekregen. Daarom hangt er nu een flesje Feliway in het stopcontact dat kattenferomonen verspreid om een extra gevoel van veiligheid en vertrouwdheid te geven, want dan pas kan je ontspannen en lekker eten.